Terugblik: wandeling, een stukje herfst achtertuin.

Het liefst zou ik elke dag uren wandelen in een mooie natuurlijke omgeving zoals een bos of op het strand. Gewoon rondlopen, rondkijken en een beetje dagdromen, heerlijk.

Op 5 oktober besluit ik dat ik die dag even geen zin heb in klusjes in of om het huis (zie hierover mijn eerder geschreven blog “Lekker rommelen in en vooral om het huis”). En die verhuisdozen lopen ook niet weg, nee ik heb vandaag zin om een wandeling te maken. Ik trek mijn wandelschoenen aan, fototoestel om mijn nek en ik doe de deur achter mij dicht. Geen idee welke kant ik op ga. Gewoon rondlopen in mijn achtertuin, dat is wat ik ga doen.

Wat is het hier toch mooi. Omdat beelden meer zeggen dan woorden, deze keer een beeldenblog, nee geen vlog. Een selectie van de gemaakte foto’s in collages van dingen die mij opvallen en of inspireren tijdens het rondlopen. Geen schrijfsels voor nu meer, maar gewoon genieten van het moois om mij heen.

wandeling 2 5okt17

wandeling 3 5okt17

wandeling 4 5okt17

wandeling 5 5okt17

wandeling 5okt17

wandeling 6 5okt17

wandeling 7 5okt17

handtekening bloemenblog

Advertenties

Verbouwing huis: slaapkamer

Het huis waarin ik woon is een houten huis, een oudje van ruim honderd jaar oud. Tenminste het oudste deel, want in latere jaren zijn er ruimtes bij-/aangebouwd. Op het moment dat ik ga klussen is het dus een verrassing wat ik ga tegenkomen, leuk. Het huis mag dan wel van hout zijn, de muren in het huis hebben verschillende afwerklagen. Soms zit er softboard op, dan weer hardboard, maar ik kom ook gipsplaten tegen en rondom de schoorsteen zit beton. Een andere uitdaging is het feit dat geen enkele muur recht is, inclusief het plafond en de vloer. Bovendien besluit ik na de koop dat ik veel wil veranderen aan het huis, om er echt mijn kasteeltje van te maken. Gelukkig hou ik wel van een creatieve uitdaging, dus ik kan me tijdens mijn klus-sabbatical lekker uitleven.

image

Zo was het, foto makelaar.

Na enkele maanden slapen op een dik luchtbed, dat slaapt trouwens prima, wil ik toch wel weer graag op mijn waterbed slapen. Dus besluit ik om als eerste de slaapkamer in orde te maken. Bij het verbouwen hergebruik ik zoveel mogelijk van de al aanwezige materialen. Dat is niet alleen kostenbesparend, het zorgt ook voor minder afval en verspilling van materialen. Een likje verf erop en het ziet er vaak weer prima uit.

Na het verwijderen van het behang en de plinten zie ik dat de slaapkamer drie van de vier mogelijke muurafwerkingen blijkt te hebben. Daarom besluit ik het grootste deel met een wit relief behangetje te beplakken en het hardboard deel achter het bed krijgt een lik verf, net als het stukje betonmuur rondom de schoorsteen. Ook komt er een bloemetjesbehang achter het bed. Ik hou van de eenvoudige lichte Scandinavische stijl en gebruik dus vooral veel witte verf en behang, maar voor de leuke accenten gebruik ik ook zwarte verf en dus een bloemetjesbehang.

De slaapkamer ligt op de begane grond, handig. Maar daarmee heb je ook de kou uit de grond direct op je bed, dit merk ik goed terwijl ik op het luchtbed slaap. Om niet continu het water van het waterbed op te moeten warmen, besluit ik om het houten deel waar het waterbed op ligt op te vullen met isolatiemateriaal. Met een dikke laag isolatie onder de waterzak komt er weinig kou doorheen lijkt mij. En ik moet zeggen dat het volgens mij werkt. Tot nu toe wordt het water niet vaker opgewarmd dan ik gewend ben.

Naast het verven en behangen kan ik ook mijn creativiteit nog wat extra stimuleren doordat ik een vensterbank en ombouw voor de radiator maak. De vensterbank maak ik van planken die ik in de schuur vind en de ombouw maak ik van houtjes van de bakken waarin ik het stookhout krijg, zo lijkt het net of de ombouw gemaakt is van steigerhout, heel hip dus, hahaha.

IMG_20171125_143137282

Lamp met zelfgemaakte plafonnière.

Daarnaast maak ik nog een tafeltje voor leuke spulletjes en tenslotte moet er nog een lelijke plek rondom de lamp op het plafond worden weggewerkt. In een bouwmarkt zie ik een ronde versierplaat van piepschuim, grappig, maar wel standaard en nogal kitscherig. Dus maak ik zelf iets van de schrootjes die ik uit de ruimte waar de keuken komt heb weggehaald. de achterkant van deze schrootjes is niet geverfd en ziet er mooi uit, dus daar kan ik wel iets mee. Het resultaat zie je op bovenstaande foto.

Hiermee is het eerste stukje huis opgeknapt en daarmee zit een deel van de verbouwing erop. Zal mijn huis uiteindelijk de allure van een kasteel krijgen? Welnee joh, dat denk ik niet, daarvoor is het te eenvoudig, iets wat ik trouwens prima vind. Maar zo stapje voor stapje wordt het wel mijn eigen paleisje.

handtekening bloemenblog

Kung av skogen en andere beestjes.

Tijdens het naar buiten kijken, waarover ik vorige week in mijn blog schreef (zie blog “Uitzicht, ik krijg er geen genoeg van”), zie ik niet alleen mooie luchten, maar ook allerlei beestjes.

image

Uitzicht over een deel van mijn tuin, met linksvoor een appelboom.

Elke ochtend en begin van de avond kijk ik vol verwachting uit naar de “koning van het bos” (kung av skogen), maar ik zie niks, jammer. De vorige eigenaar van mijn huis laat mij de platgeslagen grasplekken achterin de tuin zien met de opmerking dat daar elanden slapen. Ook zie ik pootafdrukken in het zand naast de schuur en elandkeutels in de tuin, nog meer bewijs van hun aanwezigheid. Ik verwacht er dus wel eentje te zien, maar helaas.

sporen sep17

Sporen van verschillende beestjes.

uitwerpselen okt17

Elandkeutels en uitwerpselen van een ander beest, een vos?

Wel zie ik allerlei andere beestjes: reetjes, vossen, slangen, hazen, eekhoorntjes en vogeltjes, veel vogeltjes in allerlei soorten en maten. Van kleintjes als het roodborstje en meesjes tot grotere roofvogels. Druk kwetterend vliegen de vogeltjes rond, vooral in de appelboom en beukenbomen vlakbij het raam. Gezellig om te zien, die drukte. Helaas zijn er ook een aantal van die kleintjes die tegen het raam van de uterum vliegen en levenloos op het terras belanden. Als ik op een dag daar zelfs een roofvogel zie liggen, geen idee hoe die daar terecht is gekomen, die vliegen over het algemeen hoog in de lucht, is het tijd om iets te bedenken om dit te voorkomen. Ik heb nog ergens oude cd’s, die kan ik daar wel ophangen, maar omdat ik die nog niet kan vinden in de verhuisdozen maak ik iets van stukjes kerstslinger. Dat lijkt te helpen, helaas waait alles eraf tijdens een flinke winterstorm. Toch binnenkort maar eens een betere oplossing hiervoor maken, want ik zie de vogeltjes liever vliegen dan op mijn terras liggen.

vogels okt17

Roofvogel op mijn terras, zonde van zo’n mooie vogel.

Als de herfst flink haar intrede heeft gedaan en de herfststormen de bodem onder de beukenbomen met beukennootjes bezaaien is het tijd voor knabbel en babbel. Druk hoppend sjeesen ze kris kras door het gras en stoppen ze af en toe om beukennootjes te begraven. Erg komisch om naar te kijken. Het is echter wel te hopen dat de eekhoorntjes deze terug weten te vinden, anders heb ik straks een beukenbos in mijn tuin, hahaha.

image

Een reetje in de tuin op zoek naar eten.

Tijdens de herfst is het vooral lekker genieten als de zon schijnt, want dan kan het nog behoorlijk warm zijn. Dat ik niet de enige ben die daar van kan genieten blijkt wel als ik enkele keren op een zonnende slang stuit. Als er een slang in de appelboom ligt te zonnebaden besluit ik daar enkele kiekjes van te maken. Het blijkt een ringslang te zijn, één van de drie voorkomende slangen in Zweden weet buurman L mij te vertellen. Deze is gelukkig niet giftig, want als ik iets te dichtbij kom vind deze slang dat niet aangenaam en begint te blazen naar mij, zoals slangen dat doen. Ik laat de slang maar met rust en ga verder met mijn ding doen.

slang zonnen in appelboom okt17

Ringslang, lekker in het zonnetje.

Lekker rommelen in de tuin, zie mijn daar eerder over geschreven blog, mijn ding, maar ook die van een mol, of meerdere. Het lijkt wel of ik door mijn activiteiten in de tuin een mol in z’n rust heb verstoord, want ineens verschijnen er overal molshopen. Stiekem moet ik toegeven dat ik best wel een beetje jaloers ben op het gemak waarmee dat beestje de tuin kan omgraven, zelf moet ik daar best wel wat moeite voor doen. Misschien wil dit beestje mij wel een handje helpen in de tuin denk ik dan maar. Hoewel, al die hopen aarde zijn niet zo handig bij het grasmaaien en ook niet echt een mooi gezicht. Binnenkort maar eens uitzoeken hoe ik van deze actieve mol af kan komen. Iemand een suggestie voor mij, het liefst zonder giftige middelen?

Nog een beestje waar ik graag vanaf wil zijn muizen. De winter is in volle gang en in mijn huis hoor ik steeds vaker geritsel tussen de houten muren. Niets blijkt veilig voor deze muisjes. Heel hip eten ze van de advocado die op de fruitschaal ligt te rijpen, maar ik vind ook een kapot geknaagde plastic dop op een flesje met gezichtsolie. Hip of niet, het is gewoon smerig dat ik overal in huis muizenkeutels tegenkom en dat is nog niet het ergste. In hun zoektocht naar eten verstoren ze m’n nachtrust, om gek van te worden.

Tijd voor actie. Alle etenswaren gaan achter slot en glas. En ik lees dat ik alle gaten vanaf een grootte van 6,5 mm dicht moet maken om muizen tegen te gaan. Leuk als je in een stenen huis woont, maar een illusie in een houten huis, ze knagen zich dan vast wel ergens doorheen denk ik. Ook lees ik een tip om met een mengsel van bloem, suiker en baking soda van ze af te komen. Er wordt gretig gegeten van de verschillende schaaltjes met dit mengsel, maar vind ik een dooie, nee.

Tijd voor een goede oplossing. Even googlen en ik zie een zelfknutsel muizenval gemaakt met een emmer, voor een kwart gevuld met water, een plastic flesje met een ijzerdraadje er doorheen, wat pindakaas op het flesje en klaar is het. Hiermee vang ik meerdere muisjes, volgens mij staat de teller inmiddels op 8, daarmee heb ik zeker niet alle muisjes gevangen, maar de rust is wedergekeerd en daarmee ook mijn nachtrust, pfffff. Het komende voorjaar toch maar eens op zoek naar een muizenliefhebber bij uitstek, een poezenbeest.

En hoe zit het nu met die boskoning? Inmiddels heb ik die gezien hoor. Eind september loop ik rond 8 uur in de ochtend nietsvermoedend een stukje de tuin in als ik achter in de tuin gerommel hoor. Het blijkt een behoorlijk grote te zijn die ik blijkbaar wakker heb gemaakt, daar bromt en kreunt hij een beetje om, gevalletje ochtendhumeur?  Vervolgens loopt hij rustig een stukje door de tuin en staat even stil om niet lang daarna het bos in te verdwijnen. Tijdens het stilstaan kan ik enkele foto’s maken, niet zo scherp wegens maximaal zoomen, maar het bezoek is te zien.

eland in de tuin sep17

Een eland achter in mijn tuin.

Daarnaast heb ik ook de afgelopen dagen enkele ochtenden koninklijk bezoek in mijn tuin mogen ontvangen. Welke uitgebreid kan genieten van een ontbijtbuffet bestaande uit berkentakjes en diverse andere verse twijgjes. Bijzonder om dit dier rustig te kunnen observeren vanuit mijn huis.

image

Genieten van een koninklijk ontbijtbuffet.

image

Verse keutels en slaaplekken.

Maar het mooiste moment was voor mij de eerste ontmoeting met dit dier, half september om precies te zijn. Vroeg in de ochtend, rond een uur of 6, loop ik een stukje de tuin in na het fikkie stoken en opeens zie ik iets bewegen. Vlakbij, tussen het struikgewas, loopt met sierlijke elegante passen mamma eland richting het bos en achter haar aan huppeld haar kleintje vrolijk mee. Een moment dat ik nooit meer zal vergeten, het staat op mijn netvlies gebrand. Uiteraard met een gouden koninklijk randje ;-).

handtekening bloemenblog

The Bridge, die staat gewoon bij mij in de tuin.

Even tussendoor, iets leuks over “The Bridge”, de tolbrug tussen Denemarken en Zweden.

Ik kijk graag naar Britse detectives en ben een groot fan van Midsomer Murders. Mooie beelden van kneuterige Engelse plattelandsdorpjes waar moord en doodslag en intriges plaatsvinden, heerlijk om te kijken. Later ontdekte ik ook de goede verschillende Scandinavische misdaadseries, rauwer dan de Britse, die vaak wat meer humor bevatten, maar beiden erg leuk en spannend om te volgen.

Onlangs keek ik via SVT Play seizoen 1 van The Bridge, wegens verhuizingen had ik dit seizoen nog nooit gezien. Spannend. Seizoen 2 en 3 heb ik al gezien, dus volg ik inmiddels seizoen 4.

Maar nu komt het, buren L&K vertellen mij dat ik deze brug gewoon in mijn tuin heb staan en wel in de vorm van een tuinhek. Een vorige eigenaar van dit huis heeft meegewerkt aan het bouwen van deze brug en een aandenken daaraan in zijn tuin gezet, mooi he!

IMG_20180118_090727917_HDR

The Bridge in mijn tuin.

handtekening bloemenblog

Uitzicht, ik krijg er geen genoeg van.

Vanuit verschillende ruimtes in mijn huis heb ik een mooi uitzicht op mijn tuin. Een uitzicht dat elke dag hetzelfde is en toch weer niet. Mooie luchten van verschillende weertypes, met of zonder wolken, bijzondere kleuren, dubbele regenbogen tijdens een buitje, noem het maar op. Vervelen doet het mij in ieder geval niet.

De uitgelichte foto laat een bijzondere situatie zien. Ik was binnen in het huis bezig en ineens zei iets in mij dat ik naar buiten moest kijken. Daar zag ik in mijn ogen een mooi, mysterieus zou ik eigenlijk moeten zeggen, natuurverschijnsel.. Wat ik zag is redelijk goed op de foto overgekomen, niet helemaal, maar goed genoeg en nee, ik photoshop mijn foto’s niet. Dit is wat mijn fototoestel vastlegt. Wat ik op dat bewuste moment zie is een donkere lucht met een oplichtende loofboom in prachtige herfstkleuren. Voor mijn gevoel stond deze boom daar enorm te stralen tussen haar mede bomen. Sprookjesachtig mooi.

Dat is het hier ’s avonds als het donker en helder is trouwens ook. Dan kan ik hier een sprookjesachtige mooie sterrenhemel aanschouwen. En hoe langer ik buiten sta te kijken in het donker, ja het is hier echt donker, geen lichtvervuiling in de verste verte te bekennen, hoe meer sterren ik zie. De maan, indien aanwezig, is wat mij betreft ook altijd bijzonder om te bekijken. Bij een helder nacht met een volle maan, geniet ik enorm net als bij de uitzichten overdag.

Vanuit de uterum (letterlijk: buitenkamer, zeg maar serre) in mijn huis kijk ik richting het zuiden, de eetruimte kijkt uit op het oosten en vanaf het terras kan ik beide kanten opkijken en mooie foto’s maken. Mijn tuin is redelijk open en daarachter begint het bos, ik zie geen buurhuizen vanuit mijn huis. Een heerlijk vrij uitzicht op moeder natuur dus. Geniet je met me mee?

 

 

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Indien de slideshow niet werkt (op mijn ipad werkt het niet kom ik na de publicatie achter), hieronder de foto’s los.

IMG_20170917_122542413_HDR

Mooie wolken.

IMG_20170917_122527009_HDR

Mooie wolken.

IMG_20170917_122515975_HDR

Mooie wolken.

IMG_20171018_135346433_HDR

Bizarre situatie, geen photoshop, maar echt.

IMG_20171018_135431955_HDR

Herfstboom

IMG_20171015_112500010_HDR

Herfstboom

IMG_20170917_075314896_HDR

Opkomende zon.

IMG_20170917_075301104_HDR

Opkomende zon.

IMG_20170917_174218257_BURST000_COVER_TOP

Dubbele regenboog.

IMG_20170917_174211659

Dubbele regenboog.

IMG_20170916_165802500

Dubbele regenboog.

IMG_20170908_075451739_HDR

Mistig

IMG_20170908_075446636

Mistig.

IMG_20170908_075441635

Mistig.

IMG_20170908_075436805

Mistig.

IMG_20171031_071154889_HDR

Eerste lichte vorst.

IMG_20171008_145332147_HDRIMG_20171008_145304009_HDRIMG_20171006_080741755_HDRIMG_20171006_080751914_HDR

IMG_20170917_075330363_HDR

Opkomende zon.

IMG_20170916_192735608

Roze lucht.

IMG_20170916_192742409

Roze lucht.

IMG_20170916_192811116

Ochtenddauw

IMG_20170916_192912269

Roze lucht.

IMG_20170921_064435235

Roze lucht.

IMG_20170921_064442728

Roze lucht.

IMG_20170921_064706535

Roze lucht.

IMG_20170928_065809505_HDR

Roze lucht.

IMG_20170928_065838102_HDR

Roze lucht.

IMG_20171013_071912408

De kunst van het fikkie stoken.

Warm water voor een lekkere douchebeurt of de verwarming een standje hoger zetten, daarvoor moet ik koud water verwarmen. In de kleine kelder onder mijn huis staat daarom een houtboiler. Dat wil zeggen, om warm water te krijgen moet ik een fikkie stoken.

In Nederland had ik altijd in de huizen waar ik woonde CV combiketels voor het warme water. Zonder nadenken zette ik dan de warmwaterkraan open om een bad vol te laten lopen met heerlijk warm water. En behalve 1x per jaar de waterdruk wat bijvullen en elke 2 jaar een servicebeurt laten uitvoeren had ik er geen omkijken naar. Dat is nu wel even anders. Zonder fikkie geen warm water. Dus even de warmwaterkraan open draaien kan wel, maar dan komt er niet zomaar vanzelfsprekend ook warm water uit. Wil ik een warme douche hebben, dan moet ik nadenken en op tijd een fikkie stoken, zodat het water na een tijdje voldoende opgewarmd is voor een fijne douche. Hierdoor weet ik nu wel het warme water meer te waarderen, hoe fijn het is om gewoon warm water uit de kraan te krijgen.

Geen enkel probleem toch zul je zeggen, nou dat dacht ik ook. De vorige eigenaar van mijn huis liet mij bij de sleuteloverdracht zien hoe het systeem werkt. Hout erin, evenals enkele proppen papier van kranten en reclamefolders, een prop aansteken en fikken maar voor warm water. Peace of cake.

En toen moest ik het zelf doen, optimistisch als ik ben dacht ik nog dat is een fluitje van een cent. Dat had ik dus niet moeten denken, want wat heb ik staan klooien om een vuurtje te stoken zeg. En ja, ik heb ook regelmatig de boel bij elkaar gevloekt als ik na een half uur aanklooien nog geen werkend vuurtje had. Wat wil je ook met nul komma nul ervaring in fikkie stoken. Behalve het gasfornuis aansteken toen dat nog niet automatisch ging heb ik geen enkele ervaring met fikkie stoken. Aan mij is duidelijk geen pyromaan verloren gegaan.

Kijk nou eens goed naar het systeem en hoe het werkt zei ik uiteindelijk tegen mezelf. Wat heb je nodig voor een vuurtje, nou? 1) brandbaar materiaal in de vorm van hout. Check. 2) een onstekingsmechanische om het proces op gang te brengen in de vorm van papier en lucifers. Check. 3) zuurstof voor een goede verbranding in de vorm van de lucht om ons heen. Check. Alles is toch aanwezig voor een vuurtje. O ja, kijk nog eens goed. He, daar aan de voorkant zit een klepje dat open kan en daar hangt een metalen ketting aan, net als aan de bovenkant van de bak waar je fikkie in stookt. Goh, het lijkt wel of die ketting afgebroken is, wat als ik dat luikje nu eens open zet. En ja hoor, dat was het probleem, er kwam niet voldoende zuurstof bij voor een goede verbranding en dan kun je nog zoveel proberen, maar eenvoudig een goed fikkie stoken zit er dan toch echt niet in. Met een stukje ijzerdraad maakte ik de uiteinden van de ketting aan elkaar vast, zodat het klepje gewoon vanzelf open blijft staan, zo is het systeem ontworpen, eenvoudig maar doeltreffend.

IMG_20171014_120206620

De vedspis met een pan soep.

En ja, nu kan ik inmiddels wel zeggen, dat fikkie stoken, dat is een eitje.  Wat ik niet alleen in de kelder kan doen, maar ook in de keuken. Daar staat zo’n leuke ouderwetse vedspis (houtkooktoestel), niet zo groot, maar groot genoeg voor een grote soeppan. Dat maak ik graag op de vedspis. Vuurtje stoken en ondertussen de ingredienten voor de soep snijden en in de pan doen. Vervolgens kan alles langzaam garen tot ik een heerlijke plan vol soep heb. Daarbij heb ik ontdekt dat in tegenstelling tot het koken op gas of elektrisch de soep niet aanbrand op de vedspis, heel erg handig, ook bij het opwarmen van de soep.

Zolang ik het water alleen opwarm voor een douche per dag is het nog wel te behappen, maar ga ik het huis ook verwarmen via de radiatoren, dan moet ik flink doorstoken weet ik inmiddels. En dat betekent ook dat daar veel hout voor nodig is. Veel meer dan ik verwachtte. Op een blog van Nederlanders die meer in het noorden van Zweden wonen las ik dat ze 5 a 6 kuub hout nodig hadden om de winter door te komen. Toen het einde van de houtvoorraad in zicht kwam bestelde ik daarom 6 bakken van 1,2 kuub hout, in de veronderstelling daar de winter hier in het mildere zuiden wel mee door te komen. Fout gedacht, daar red ik het bij lange na niet mee.

IMG_20171009_141619632

Hout om een fikkie te stoken.

Blijkbaar is mijn huis niet zo goed geisoleerd en gaat er veel warmte verloren, ook in de kelder zelf, waar het altijd lekker warm is. De warmwaterbuizen hebben een (nieuw) isolatiejasje nodig, dat komt dus op de klusjeslijst te staan. En het komende voorjaar zal ik een houtvoorraad moeten gaan aanleggen, een motorzaag heb ik al en een klyvapparaat kan ik wel ergens lenen. Gelukkig heb ik op dit moment naast het klussen daar wel tijd voor, want zoiets is wel een tijdrovend klusje.

Nu de winter hier de afgelopen dagen flink is toegeslagen, met zelfs overdag temperaturen onder het vriespunt en ’s nachts tot -15 graden Celsius, verwarm ik ook elektrisch bij. In de kelder staan twee watertanks van 500 liter per stuk, het water hierin kan ook elektrisch op temperatuur worden gehouden. 1x per dag een vuurtje stoken en verder elektrisch op temperatuur houden, werkt op dit moment goed voor mij, maar dat elektrisch bijverwarmen is uiteindelijk een dure optie denk ik, ach dat merk ik vanzelf wel via de elektriciteitsrekening.

IMG_20180205_100506877_HDR

Sneeuw en temperaturen onder nul, het is winter!

Daarom denk ik na over een ander systeem om het water en mijn huis te verwarmen, vervangen of ondersteunen, daar ben ik nog niet uit, want op hout stoken zou de goedkoopste manier van water verwarmen zijn. Waarschijnlijk doe ik het gewoon op z’n Zweeds en zet ik meerdere systemen naast elkaar, zodat ik kan kiezen welk systeem ik wanneer gebruik.  Dan is nog de vraag welk systeem wil ik gaan kopen, keuze genoeg. Zo heb je zogenaamde bergvärme (aardwarmte) of zonnecellen, beide kostbaar in de aanschaf en bij de zonnecellen vraag ik me af hoe rendabel die in de winter zijn op het moment dat je de warmte het hardst nodig heb.

Verder is er nog de omgekeerde airco, die warme lucht een ruimte in blaast, maar na mijn tropische avontuur heb ik eerlijk gezegd een hekel aan airco’s gekregen. Stond ik in het klaslokaal kou te lijden tewijl het buiten 30 graden is, met als gevolg snipverkouden, nee, dat komt mijn huis niet in, ookal is de lucht warm. Bovendien heb ik dan nog geen warm water. De eenvoudigste keuze lijkt een elektrische boiler, goedkoop in de aanschaf, maar daarna wordt het duurder, aangezien je het water elektrisch moet verwarmen. Toch denk ik dat het wel een goede ondersteuning voor in de badkamer is, kan ik tenminste zonder nadenken onder de douche stappen of in een heet bad.

Kortom ik ben er nog niet uit wat ik wil. Wat ik wel weet is dat ik in de woonkamer een braskamin (houtkachel) wil neerzetten. Daarmee kan ik dan het huis in ieder geval verwarmen, met als het goed is veel minder hout. En ondertussen op een luie stoel naar de vlammetjes staren, wat erg leuk is ben ik tijdens het aanklooien achter gekomen. Schuilt er dan stiekem toch een beetje een pyromaan in mij die de kunst van het fikkie stoken verstaat?

handtekening bloemenblog

Skatteverket, bureaucratische logica.

Om mij als Europese burger in te schrijven in Zweden, want ik ben van plan om hier langer dan 1 jaar te wonen, moet ik mij melden bij Skatteverket, de Zweedse belastingdienst.

image

De Zweedse belastingdienst.

Op de eerste maandag nadat ik de sleutel van mijn huis heb gekregen, maandag 4 september 2017, rij ik naar Ljungby toe. De dichtsbijzijnde plaats met een kantoor dat op maandag open is. Aangekomen om kwart voor tien in de ochtend staat er al een lange rij wachtenden, oeps. Gelukkig blijkt dat de meeste mensen voor het arbeidsbureau komen dat in hetzelfde gebouw zit. Om 10 uur gaat de deur open en nadat ik een nummertje heb getrokken kan ik wachten tot ik aan de beurt ben. Na een uurtje wachten is mijn nummer aan de beurt en in mijn beste Zweeds geef ik aan dat ik weinig Zweeds praat en vraag ik of ze Engels spreekt. Nee, ik praat Zweeds is haar korte antwoord. Dus probeer ik in het Zweeds uit te leggen dat ik mij kom inschrijven. En weg is ze weer. Even later komt ze terug met een formulier, zegt dat ik moet meelopen naar een statafel, geeft mij het formulier en een pen en zegt dat ik dit moet invullen en als ik klaar ben mag ik me weer bij haar melden.

Gelukkig is het formulier wel in het Engels, dat maakt het invullen wel zo gemakkelijk. Ik schrijf mij in op basis van eigen vermogen. Dat is 1 van de mogelijkheden om je als EU burger te vestigen in een ander land dat lid is van de Europese unie. Naast een x bedrag aan eigen geld, eerlijk gezegd heb ik nooit ergens kunnen vinden hoe hoog dat bedrag precies moet zijn, maar ik lees ergens dat zo’n €15.000,- per volwassen persoon voldoende zou moeten zijn om jezelf een jaar te onderhouden, moet je een eigen ziektekostenverzekering hebben van minimaal een jaar en met een dekking van minimaal een ton in euro’s voor medische kosten. Bij mijn vertrek uit Nederland heb ik mij netjes volgens de regels uitgeschreven bij de gemeente en op dat moment ben ik niet meer verzekerd voor ziektekosten. Dus heb ik een internationale particuliere ziektenkostenverzekering bij Ooms afgesloten, deze dekt alle medische kosten die ik eventueel maak. Naast mijn spaarpotje voldoe ik dus aan de gestelde eisen om mij in Zweden in te schrijven en een persoonsnummer te krijgen.

Met een ingevuld formulier en de benodigde papieren van de bank en de verzekeringspolis ga ik op zoek naar de vrouw die mij helpt en na even wachten kan ik de papieren afgeven. De vrouw maakt kopietjes van alle documenten en ook van elke pagina van mijn paspoort, geen idee wat het nut van dat laatste is, mijn paspoort is net een paar maanden oud, er staat dus niks in, maar goed. Na een check of ik wel de persoon ben van het paspoort waarbij er zowaar een glimlach vanaf kan, omdat ik de juiste persoon blijk te zijn kan ik weer vertrekken. Niet echt een warm en vriendelijk welkom in Zweden.

Ik ga gelijk maar boodschappen doen, want in de kommun (gemeente) waarin ik woon zijn niet zoveel winkels als hier. Later in de middag rij ik nog naar de kommun om een bankrekening te openen. Officieel kan dat niet zonder persoonsnummer, maar ik probeer het gewoon. Ik stap binnen bij een plaatselijke bank en ik heb geluk, juist omdat dit zo’n kleine plaatselijke bank is willen ze met een fake persoonsnummer wel een bankrekening voor mij aanmaken. Dat is mooi, want elke keer dat ik met mijn Nederlandse pinkaart iets betaal spek ik de Rabobank met wisselkoerscommissie, aangezien je in Zweden met kronen betaald en niet met euro’s.

Vervolgens begint het wachten en na drie weken krijg ik een brief, afgewezen. De reden van afwijzing, ik zou een zorgverzekering voor slechts 1 maand hebben. Op de polis staat, in het engels nota bene en niet in een of andere exotische taal, dat het om een yearly verzekering gaat, naast het maandbedrag dat ik moet betalen. Ach ja, wie weet er een nog stomzinnigere reden om mijn aanvraag af te wijzen.

Ik bel direct met Ooms en vraag hen mij een brief te sturen waarin duidelijk staat dat het om een verzekering van september 2017 tot september 2018 gaat, dus met een datum, zodat Skatteverket dit ook begrijpt. De brief wordt mij toegestuurd en ligt een week later in de bus. Klaar voor aanvraag nummer 2, ga ik deze keer naar een andere plaats in de hoop daar iemand te treffen die wel inziet dat ik aan de regels voldoe. In Älmhult aangekomen is het daar ook best druk zo vroeg in de ochtend. Hier gaat het vooral om medewerkers van de grote bekende meubelboer, die hulp krijgen bij het indienen van hun aanvraag door een medewerker van dit bedrijf.

Het wachten duurt deze keer minder lang en nu wil men wel engels tegen mij praten. Ik krijg hetzelfde formulier om in te vullen en ondanks dat ik aangeef al eerder een aanvraag te hebben gedaan met de stupide reden voor afwijzing , moet ik gewoon de hele procedure opnieuw doorlopen, inclusief de kopietjes van alle documenten, wat een papierverspilling is dit. Blijkbaar kon hij aan mijn gezicht zien hoe blij ik ben met mijn eerdere afwijzing, want tijdens het wachten op het maken van de kopietjes krijg ik een vragenformulier met het verzoek dit zo eerlijk mogelijk in te vullen. De vragen gaan vooral over hoe ik het bezoek aan het kantoor ervaar en dat is deze keer een prettige ervaring, dus erg veel kan ik niet kwijt op het formulier. Ik schrijf nog wel op dat het zinvoller is om vragen te stellen over de behandeling van de aanvraag, daar kan volgens mij nog wel een verbetering plaatsvinden. Nadat ik welkom word geheten in het bos, Zweden, vertrek ik voor een dagje meubelboer met gratis WIFI, kan ik mooi mijn volgelopen mailbox wegwerken.

Wederom moet ik enkele weken wachten op de brief, en mijn aanvraag is weer afgewezen. Dit is vermoeiend zeg en een geld- en tijdverspilling, niet alleen voor mij, maar ook voor de Zweedse belastingbetaler. Deze keer is de reden, de zorgverzekering heeft geen dekking van een ton per jaar. En ja, ik heb het geluk dat de aanvraag door dezelfde medewerker in behandeling is genomen, joepie.

Het komt er dus op neer dat mijn zorgverzekering te goed is, omdat ze alle kosten dekken en daarom nergens opschrijven dat ze een ton, een miljoen of wat voor bedrag dan ook aan kosten dekken, want ze dekken immers alle kosten. Iemand die dus een aanvraag indient met een minder goede zorgverzekering, waarbij in de regeltjes staat dat ze een ton per jaar aan medische kosten dekken krijgt wel een persoonsnummer. Als iemand mij hier de logica van kan uitleggen, dan hoor ik dit graag, want ik begrijp er helemaal niks van.

Weer bel ik met Ooms. Ik blijk alle papieren te hebben die nodig zijn en Ooms kan daarom niks meer voor mij doen. De medewerker verteld mij dat de bureaucratische landen Zwitserland en Zweden de enige landen zijn die vaker moeilijk doen, dat geluk heb ik dus weer. Ik krijg het advies om dan maar een Zweedse privezorgverzekering af te sluiten. Iets dat volgens mij onmogelijk is zonder persoonsnummer, geen idee, ik ga ook geen moeite doen om dit uit te zoeken, want ik ben een beetje klaar met dit gedoe.

Terwijl ik toch wel het een en ander gewend ben op het niveau van bureaucratisch geneuzel. Ik heb immers enkele jaren op een tropisch stukje Nederland gewoond waar de lunch en gelakte nagels voor overheidsmedewerkers belangrijker waren dan klantvriendelijke behulpzaamheid. En bij mijn vertrek heb ik een circuit langs 5 overheidsinstanties afgelegt waarbij ik zegeltjes en stempeltjes, welkom in de 21ste eeuw, moest verzamelen om legaal terug naar Nederland te kunnen keren. Dit alles heb ik met een glimlach doorstaan ;-). En ook bij terugkomst in Nederland kreeg ik te maken met bureaucratische logica. Als geboren Nederlandse, met twee Nederlandse ouders en de Nederlandse nationaliteit kreeg ik een brief van de gemeente dat ik mij moest melden voor een inburgeringscursus, hahaha, goede grap. Die brief heb ik gelijk in de oudpapierbak gegooid, wat een onzin.

Ik besluit om nog een laatste poging te doen om dit stomme overheidsnummer te verkrijgen. Het probleem is dat je hier erg weinig kunt zonder persoonsnummer. Een huis kopen is geen enkel probleem, maar verder kun je weinig, pure discriminatie, is mijn ervaring. Zo kan ik bijvoorbeeld geen auto kopen, geen internet abonnement afsluiten en geen klantenkaart van winkels krijgen en daarmee klantenkorting. Bij uitschrijving vanuit Nederland is de autoverzekering van mijn Nederlandse auto nog maximaal een half jaar geldig, ik moet daarom toch echt een Zweedse auto kopen. Want zonder een auto kan ik hier på landet immers niet normaal functioneren, even naar de bushalte lopen om boodschappen te doen bijvoorbeeld zit er niet in, geen bushalte in de verste verte te bekennen hier. Gelukkig blijk ik erg aardige behulpzame Zweedse buren te hebben die mij wel aan een auto willen helpen, maar dit is natuurlijk krankzinnig. Van een normale zelfstandig functionerende vrouw verandert de Zweedse overheid mij in een hulpbehoevend afhankelijk persoon, niet omdat ik geen geld heb of niet normaal zou kunnen functioneren, nee, enkel omdat men niet verder kan kijken, laat staan nadenken, dan in regeltjes.

Het is inmiddels al eind oktober als ik voor poging nummer 3 naar Hässleholm rij. Een plaats in een andere provincie, misschien helpt dat. Hetzelfde riedeltje met invullen en kopieren volgt in een rustig kantoor. Deze keer voeg ik ook het koopcontract van mijn huis toe om te kopieren, omdat ik ergens lees dat dit helpt. Vraag me niet waarom, maar alles dat kan helpen is meegenomen. Voor vertrek krijg ik te horen dat mijn aanvraag naar Malmö opgestuurd wordt, hopelijk hebben ze daar een medewerker die wel met beide benen op aarde staat, in plaats van iemand die alleen volgens regeltjes kan handelen.

Enkele weken later krijg ik een brief met het verzoek voor aanvullingen. De brief van de bank waarin staat hoeveel geld ik heb is immers al van 1 augustus, ik moet een recent overzicht van mijn bankstatus geven. Daarnaast is het niet duidelijk of de zorgverzekering van Ooms voldoet aan de dekkingseis van een ton per jaar. Nu moet ik wel toegeven dat de polis en brief van Ooms niet uitblinken in duidelijkheid. Maar wat een wantrouwen jegens mij als burger. Alsof het logisch is dat ik zo’n groot bedrag in die korte tijd er doorheen heb gejaagd. Theoretisch mogelijk, maar niet erg realistisch, behalve als ik tegelijkertijd verslaafd zou zijn aan drank, drugs en gokken.

De aanvullingen mag ik mailen, per post versturen of op een kantoor aanleveren, wel binnen twee weken. Ik besluit voor mailen te gaan, de makkelijkste en goedkoopste manier, daar wil ik wel wat bytes van mijn Nederlandse mobiele telefoon van 1 GB per maand aan opofferen. Ik maak printscreens van mijn Nederlandse en Zweedse bankrekening en daarnaast voeg ik enkele pdf documenten met terms en conditions van de zorgverzekering, die ik op de website van Ooms vind, toe aan mijn mailbericht.

Enkele dagen na het versturen van mijn mail met bijlagen valt de verlossende brief met daarin mijn persoonsnummer in de bus. Hehe, het is gelukt, nu kan ik eindelijk een normaal leven hier gaan opbouwen en inburgeren, een aantal maanden later dan gepland, met dank aan een overheid die volgens de 21ste eeuwse normen het volste vertrouwen in haar burgers heeft, ahum.

image

Lang leve de bureaucratie!

handtekening bloemenblog

Hallo andere auto.

Dag trouwe Terios, hallo werkpaard Ford.

Met een beetje pijn in mijn hart heb ik onlangs afscheid genomen van mijn auto, een Daihatsu Terios. Ik kocht deze auto 10 jaar geleden toen ik op een tropisch stukje Nederland woonde. Een erg prettige auto, zeker voor daar met de minder goede wegen en soms onoverzichtelijke verkeerssituaties. Dan is het erg handig en praktisch om wat hoger te zitten, zo kon ik bijvoorbeeld de gaten in de weg gemakkelijker ontwijken. Enkele jaren reed ik erg plezierig rond op dat eiland en bij mijn terugkeer naar Nederland nam ik de auto natuurlijk mee.

IMG_20170907_094131828_HDR

Trouwe Terios

Ik kocht de auto nieuw en net als met zoveel daar was er niet veel te kiezen, de kleur en een eenvoudige of luxere uitvoering waren de keuze mogelijkheden. Heerlijk hoor, heb je ook geen last van keuzestress, hahaha. Ik koos voor een witte kleur, handig met het warme weer en de luxere uitvoering. Verder werd de auto standaard geleverd met een automaat. Wat rijd dat relaxed zeg, inmiddels wil ik niks anders meer. Tot dan toe moest ik altijd schakelen en vooral op heuveltjes werkte dat bij mij niet altijd even goed. Wat wil je ook als je tijdens je eerste rijles met je linker voet wilt remmen. Tja, als linkshandige moet ik me altijd maar aanpassen aan de rechtshandige wereld.

Nu ik in Zweden woon en hier mijn eigen bedrijf wil oprichten moest het er dan toch van komen, een andere auto, het liefst eentje die ik ook als bedrijfsauto kan gebruiken. Daarom reed ik afgelopen eind november met mijn Terios richting Nederland, de laatste lange rit, om hem daar achter te laten voor de verkoop. Iemand die ik ken gaat hem binnenkort voor mij verkopen. Denk je nu wat een leuke auto of ben je, of iemand die je kent, op zoek naar een auto die het gewoon altijd doet, laat me maar weten dat je geinterresseerd bent. En ja, hij doet het altijd. De enige problemen die ik wel eens had was met de accu, altijd na een periode waarin ik hem te lang stil had laten staan, mijn eigen stomme schuld dus.

Afgelopen week ging ik kijken naar een tweede kans auto, een Ford Transit Connect, uiteraard een automaat. Die blijkt erg fijn te rijden, heeft aardig wat ruimte om spullen en bloemstukken in te vervoeren, dus één maal ander maal gekocht.

IMG_20180122_160248066

Werkpaard Ford

Ik ben blij met mijn Zweedse werkpaard, maar liefst 150 werkpaarden, en spijkerbanden voor de wintermaanden. Kan ik lekker rondrijden op de besneeuwde wegen zonder in de berm te belanden. Ook zitten er wat leuke snufjes in zoals een achteruitrijcamera. Bij achteruitrijden komt wat zich achter de auto bevindt in beeld op de achteruitkijkspiegel en piept ie als ik te dicht bij een voorwerp kom, handig met zo’n dichte achterbak. Uiteraard laat ik na het oprichten van mijn bedrijf mijn logo op de auto plakken en dan is het helemaal mijn eigen fijne nieuwe auto.

handtekening bloemenblog

Lekker rommelen in en vooral om het huis.

Eerder schreef ik al dat ik eerst het huis wil opknappen, zodat het echt mijn huis, mijn plek, wordt en dat ik later mijn bedrijf wil opstarten. Daarom heb ik terwijl ik in loondienst was veel geld gespaard om mijn plannen uit te kunnen voeren, namelijk een huis kopen, het opknappen en tegelijkertijd een tijd zonder extra inkomen leven. Dit geeft rust en ruimte en ik merk aan mezelf dat ik het erg prettig vind dat ik nu met de dag leef.

foto blog live is an dance

Leef met de dag.

Dat wil zeggen dat op het moment dat ik opsta ik naar buiten kijk en ik bedenk wat ik deze dag wil gaan doen. Niks geen strakke planning of volle agenda, maar gewoon kijken naar wat er op dit moment moet gebeuren volgens mij. Is het een regenachtige dag of voel ik nattigheid terwijl ik buiten bezig ben, dan zijn er allerlei klusjes binnen in het huis te doen, maar bij de betere weersomstandigheden ga ik lekker buiten aan de slag.

Eucalyptus, mooi bloemschikmateriaal

Eucalyptus, mooi bloemschikmateriaal

Uit Nederland nam ik wat planten en stekjes mee, die een mooie plek in de tuin verdienen. In mijn postzegeltuintje in Nederland was het een redelijk eenvoudige klus om een plant in de tuin te planten. Gewoon een groot genoeg gat graven met een schep, plant erin, de aarde rondom de plant aanvullen, water geven en af en toe daarna nog wat water geven, dat was het meestal zo’n beetje. Hier in Zweden blijkt dat toch iets anders te gaan. Even een gat graven gaat als volgt: eerst graszoden verwijderen, dan met een vork de aarde los maken om een gat te creëren. Soms gaat dat vrij eenvoudig, maar meestal stuit je op allerlei stenen, groot en klein, die verstopt onder die graslaag blijken te liggen. Daarna gaat de plant in het gecreëerde gat, wordt de aarde rondom de plant aangevuld, bescherm ik de plant met wat bladeren rondom en met kippengaas (het is zonde als er beestjes zijn die de zojuist geplante plant opeten) en wordt er water gegeven. Kortom het blijkt een iets tijdrovender klusje te zijn dan ik gewend was.

 

 

Trouwens een leuk feitje: ik heb nu een tuin met een grootte gelijk aan ruim 150 van die postzegeltuintjes die ik in Nederland had. Dat is wel even anders tuinieren, niet meer op de vierkante centimeter, maar wat ruimer. En ja, daar moest ik in het begin best wel aan wennen, dus sommige nieuw geplante plantjes staan gezellig bij elkaar op een klein stukje in hun nieuwe omgeving. Inmiddels tuinier ik al wat ruimer en grootser en dat zal over een tijdje wel de gewoonte worden.

 

 

Naast het planten van planten en stekjes heb ik ook  twee struiken weggehaald uit een plantenbak. Van deze bak wil ik namelijk een kruidenbak gaan maken. De bak ligt een groot deel van de dag in de volle zon (indien aanwezig ;-)) en is gemaakt van stenen. Dat absorbeert de warmte van diezelfde zon lekker goed, waar de kruidenplantjes dan weer blij van worden. In deze bak staat ook een houten bak, zo’n vierkante meter tuinbak, met daarin aardbeienplanten en wat ongewenste planten. Omdat deze aardbeienbak wat vol staat besluit ik meerdere planten eruit te halen en elders te planten. Ook hebben veel aardbeienplanten kleine uitlopers, die komen in een aardbeiencirkel midden in het gras. Daarvoor loop ik met mijn kruiwagen naar de achterkant van mijn tuin om keitjes te verzamelen, een fijne gratis workout. Het resultaat vind ik erg leuk en als de kleine plantjes het overleven, dan heb ik hopelijk de komende zomer veel aardbeitjes. Helaas lukte het mij niet om vervolgens paardenmest op te halen op het adres dat ik van mijn buren kreeg. Maar misschien lukt dat nog wel in het voorjaar, ik zie het wel.

 

 

Naast het toevoegen van mest aan planten is het ook fijn om ze zo nu en dan wat compost te geven. De aarde die ik bewerkte voor het planten van mijn planten bevat volgens mij best wel aardig wat klei, naast de stenen, maar zo te zien aan de planten die in de tuin groeien is de grond wel wat zuurder, lijkt het meer op bosgrond. Dus een verbetering van de grond met compost kan geen kwaad. Hoewel er even ten noorden van waar ik woon turf wordt gestoken, een betere grond kun je je niet wensen voor je tuin, ben ik dat nog niet echt in mijn tuin tegengekomen. Dus besluit ik van oude gevonden pallets en delen van de bak waarin het haardhout werd afgeleverd compostbakken te maken. Lekkere grote houtje touwtje bakken waarin ik alle plantaardige resten en as van het brandhout kan verzamelen. En dan heb ik na wat geduld van een jaar of twee goede compost voor de planten die ik wil laten groeien, een mooie recycling van moeder natuur.

Compostbakken, gemaakt van pallets

Compostbakken, gemaakt van pallets.

Voor wie zich afvraagt wat die oranje stokken met een reflecterende strook achter de compostbakken zijn. Dat zijn zogenaamde sneeuwstokken, die worden half oktober langs de weg geplaatst. Handig als het gesneeuwd heeft (maar ook als het donker is), zodat je weet waar de weg ophoudt en de berm begint. Langs mijn huis loopt namelijk een zand/stenenweg, geen geasfalteerde weg met paaltjes of kattenogen en is het erg gemakkelijk om in de berm te belanden. Ook verzamelde ik vele zakken bladeren, later gooi ik die in de vierde bak die hier op de foto nog niet klaar is. Zodat deze kunnen verteren tot mooie bladcompost, dat samen met de verzamelde as erg goed is voor de toekomstige groententuin.

Voorjaarsbolletjes, diverse kleuren en soorten.

Voorjaarsbolletjes, diverse kleuren en soorten.

Tenslotte kocht ik bij de plaatselijke supermarkt een grote hoeveelheid goedkope voorjaarsbolletjes van tulpen, narcissen, krokussen, allium en andere soorten in diverse kleuren. Deze plantte ik op verschillende plekken en ik ben benieuwd hoeveel en welke opkomen in het voorjaar. Hopelijk veel, want dan heb ik aardig wat kleur in de tuin. De allium en ook knoflookteentjes plantte ik rondom de appelboompjes, ik las ergens tijdens het verdiepen in tuinieren volgens de zogenaamde permacultuur, dat dit een goede combinatie is waar alle planten blij van worden. Inmiddels zijn er op de verschillende plekken waar ik knoflookteentjes heb geplant al sprietjes boven de grond uitgekomen en ben ik benieuwd of ik hier mooie knoflookbollen van krijg.

Zo ben ik heerlijk buiten in de frisse lucht in de maanden september, oktober en november rondom het huis in de tuin bezig geweest met het planten van verschillende planten, stekjes en voorjaarsbolletjes en heb ik daarmee een deel van mijn tuin een beetje beter leren kennen, dag voor dag.

handtekening bloemenblog

 

 

 

Dansen rondom de kerstboom.

De Zweden hebben leuke, grappige gewoontes en tradities en het is erg leuk om als nieuwe Zwedenlander daar deel vanuit te mogen maken.

Nu bof ik enorm met mijn aardige behulpzame Zweedse buren L&K. Als ik een vraag heb over iets, dan kan ik bij hen terecht, terwijl we tijdens een bakkie met een kanelbulle (kaneelbroodje) mijn vragen, maar ook andere dingen bespreken. Het begrip buren is hier på landet (landelijk gebied) trouwens wel een relatief begrip. Mensen die 3 km verderop wonen zijn bijvoorbeeld ook nog steeds je buren. L&K wonen op zo’n 5 minuten lopen bij mij vandaan, dus dat zijn echte buren ;-).

Ik werd door hen uitgenodigd om julafton (kerstavond) samen met hen te vieren. Voor de Zweden is dit de belangrijkste viering van de kerstdagen en een echte familie aangelegenheid, die ’s middags om 3 uur traditiegetrouw  begint met een tv uitzending van Kalle (Donald Duck). Ze vertellen mij dat al ruim 50 jaar lang elk jaar dezelfde tekenfilmpjes worden uitgezonden. Die filmpjes heb ik niet gezien, want ik kom wat later om gezellig met hen gezamenlijk te eten en natuurlijk ontbreekt de glogg niet. L&K hebben trouwens de julafton met hun kinderen en familie al een dag eerder gevierd. Maar als ik kom is ook hun dochter en haar zoontje er, extra gezellig.

image

Dansen maar (afbeelding via google gevonden).

En dan ter afsluitng van de feestelijke decembermaand en kerstperiode wordt ik nog een keer uitgenodigd voor een gezamenlijke maaltijd, dat was afgelopen dinsdag, 9 januari. Andere buren, een echtpaar en hun drie dochters zijn ook aanwezig, dus het is een volle gezellige boel, want naast L&K is hun dochter met zoontje en hun zoon ook aanwezig. En alweer eten we een lekkere “buffet” maaltijd met natuurlijk glogg. Na de maaltijd is het tijd om naar boven te gaan, daar staat de kerstboom met versiering die bestaat uit allerlei lekkers, snoepgoed. We dansen in een kring rondom de boom en zwaaien daarbij de kerstman en de rendieren uit en tot ziens voor de volgende kerst. Hierna mag iedereen snoepen uit de boom. Terug beneden krijgen we nog een lekker toetje met veel chocolade en net als op julafton is er ook een grote schaal met chocolade lekkers. Smullen maar!

Na deze gezellige avond is de kerstperiode dan toch echt voorbij en kunnen alle kerstversieringen weer terug in de dozen. Zelf heb ik geen kerstversiering in huis dit jaar, behalve 1 lichtjesengel voor het raam, want alles zit nog in verhuisdozen. Maar bij L&K is het huis in echte kerstsfeer, met enorm veel versiering, overal kerststerren, de planten, lichttrappetjes voor elk raam en natuurlijk kerstgordijnen.

Volgend jaar ga ik misschien wel rondom mijn eigen kerstboom in huis of een van de velen in de tuin dansen.

Fleurige groetjes Saskia